معرفی مـهـرفـا
مهرفا ، یک فروشگاه محصولات دانلودی است که قادر است با سفارش هر محصول ، مشتری را به درگاه مناسب ارجاع دهد و پس از تائید از صحت پرداخت وجه بصورت خودکار محصول را در اختیار مشتری قرار دهد .
روش ارائه فایل به مشتری به صورت فورس دانلود با لینک دانلود دینامیک و مدت دار است . همچنین کد رهگیری یکتایی در اختیار مشتری قرار میگیرد تا در صورت بروز مشکل ، مشتری بتواند محصول را دوباره دریافت کند یا به مدیر تیکت بزند و پاسخ دریافت کند.
جستجو در سایت
موضوعات

   استعمال لفظ در بیش از یک معنی

date دسته بندی : مقالات ادبیات

این مطلب در مورد  استعمال لفظ در بیش از یک معنی   و در 8  صفحه می باشد و در آن درباره  نحوه و چگونگی بکارگیری لفظ در بیش از یک معنی  توضیحاتی داده شده است و درادامه مطلب قسمتی از متن آورده شده است  :

شکی نیست که استعمال لفظ مشترک در یکی از معانیش به کمک قرینه معینه ، جایز و رواست و بر فرض عدم قرینه ، لفظ مجمل می شود و  دلالتی بر معنای مشخص ندارد و نیز شکی نیست در اینکه استعمال لفظ مشترک در مجموع معانیش با عنوان مجموع معانی – جایز است منتها این استعمال مجاز است و احتیاج به قرینه دارد .

چون استعمال لفظ در غیر معنای موضوع له است .

آنچه که محل بحث و اختلاف است ، جواز اراده اکثر از معانی واحد از لفظ مشترک در استعمال واحد است بدین صورت که از لفظ واجد ، هر یک از معانی مستقلاً اراده شود به گونه ای که گویا لفظ برای دلالت بر همان معنی ، ـــــــــــــ شده است حق در نزد ما این است که چنین استعمالی ، جایز نیست .

دلیل : لفظ در نزد متکلم و بلکه در نزد شنونده به عنوان ابزار و طریقی در خدمت معنی و فانی آن لحاظ شده است و آنچه که اصالتاً و استقلالاً مورد لحاظ قرار می گیرد خود معنی است . و استعمال لفظ واحد جز در یک معنی امکان ندارد . چون استعمال آن در دو معنی بطور مستقل و بدین صورت که هر یک از دو معنی از لفظ واحد اراده شوند مستلزم این است که هر یک از دو معنی ، اصالتا لحاظ  شوند و از این رو لزوما لفظ در آن واحد بایستی دو بار مورد لحاظ قرار گیرد  و معنای این امر ، اجتماع دو لحاظ در آن واحد بر روی ملحوظ واحد است و این امر ــــــــــ محال است چون شئ واحد در آن واحد و در واقع جز یک وجود بیشتر ندارد .

آری ، جایز است که در یک استعمال ، یکبار لفظ واحد فانی در یک معنی لحاظ شود و سپس در یک استعمال دوم فانی در معنای دوم لحاظ شود . و همین طور لحاظ کردن لفظ در یک استعمال واحد برای مجموع و معنی ـــــــــــــــــ به صورت مجازی – جایز است و در حقیقت در این جا شما لفظ را در یک معنای واحد که همان مجموع دو معناست بکار می برید .

حقیقت شرعیه

شکی نست که از بعضی الفاظ خاص مثل نماز و روزه و امثال اینها معانی خاص شرعی می فهمیم و جز ما می دانیم که این معانی ، جدیدند و اهل زبان عربی قبل از اسلام با آنها آشنا نبوده اند و این الفاظ از معنای لغوی خودشان به این معانی شرعیه ، نقل داده شده اند . و اما آنچه محل شک است این است که آیا این انتقال در زمان خود شارع مقدس به صورت وضع تعیینی و یا وضعی تعیّنی صورت گرفته تا در نتیجه حقیقت شرعیه ثابت شود یا این ــــــــــ در زمان بعدی و در زبان پیروان شارع یعنی متشرعه صورت گرفته که در نتیجه حقیقت شرعیه ثابت نمی شود بلکه حقیقت متشرعیه اثبات می گردد ؟

فائده این ــــــــــــــــــــ

فاعده این ـــــــــ در الفاظی است که بدون قرینه در کلام شارع ، خواه در قرآن کریم و خواه در سنت ، آمده است . پس اگر قائل به قول اول ( شرعیه ) شدیم باید این الفاظ را حمل بر معانی شرعیه کنیم و اگر قائل به قول دوم ( متشرعیه ) شدیم الفاظ را باید بر معانی لغویه حمل کنیم .

قول مختار

مقتضای تحقیق این است که گفته شود : نقل این الفاظ به معانی جدید یا با الفاظ تعیینی است و یا با وضع تعیّنی اما اولی ( وضع تعیینی ) قطعا نبوده است چون اگر می بود با نقل متواتر یا لااقل جزهای واحد به ما می رسید چون انگیزه ای برای پنهان نگه داشتن این امر وجود نداشته بلکه به عکس دواعی متعدد برای نقلش فراوان است . با این حال چنین مطلبی در اخبار هرگز نقل نشده است و اما دومی ( وضع تعیّنی ) از اموری است که در زمان امام امیر المومنین قطعا واقع شده است چون یک لفظ وقتی که در معنای خاصی در زبان جمعیت زیادی در مدتی طولانی استعمال شود در اثر کثرت استعمال ، حقیقت در آن معنی می شود چه این که این اتفاق در نزد ــــــــــــــــ مسلمانان در سالهای متمادی واقع شده است .پس لزوما بایستی این الفاظ در روایات ائمه (ع) آنگاه که مجرد از قرینه اند بر معانی جدید حمل شوند آری اینکه این الفاظ در خصوص زمان پیامبر (ص) حقیقت در معانی جدید باشند معلوم نیست گرچه غیر بعید است بلکه مظنون می نماید و لکن ظن در این مسئله حقیق را روشن نمی کند .

صحصح و اعلم

از  ملحقات بحث قبلی ، مسئله صحیح و اعلم است . ـــــــــ در این است که آیا الفاظ عبادات و یا معاملات ، برای معای صحیحه وضع شده اند یا برای اعم از صحیح و ــــــــــــــ ؟

و مواد از صحت ( در عبادت یا معامله ) آن است که اجزائش تمام و شرائطش کامل باشد پس ـــــــ برمی گردد به این که آیا موضوع له ، خصوص عبادت یا معامله تام الاجراء و شرایط است یا اعم از تام و ناقص .

ثمره  نزاع

ثمره نزاع ( صحیح و اعم ) در عبادات آشکار می شود کسیکه قائل به وضع برای اعم – که اعمی نامیده می شود می تواند به اصالت اطلاق مراجعه کند به خلاف قائل به وضع برای صحیح – که صحیحی نامیده می شود – که نمی تواند به اصاله الاطلاق رجوع کند چون شک در صدق عنوان مامور به نسبت به مصداق خارجی وجود دارد .

توضیح مطلب

وقتی مولی به ما امر می کند که چیزی را ایجاد کنیم و ما شک می کنیم که ایا با ایجاد فلان مصداق خارجی ، امتثال صورت گرفته یا نه ، در اینجا مسئله دو صورت پیدا می کندکه حکم آنها مختلف است :

1- صدق عنوان مامور به بر آن مصداق معلوم است . اما احتمال داده می شود که یک قید دیگری در غرض مولی دخیل است که در این مصداق موجود نیست . مثل آن جا که مولی به آزاد کردن بنده ای امر کند . معلوم است که عنوان مامور به بر بنده کافر نیز صدق می کند اما شک داریم که آیا وصف ایمان ، هم در غرض مولی دخیل است یا نه و لذا احتمال می رود که وصف ایمان ، قید مامور به باشد . قاعده در چنین مواردی مراجعه به اصالت اطلاق برای نفی اعتبار چنین قید محتمل الاعتبار است و لذا تحصیل این قید واجب نیست . بلکه در مقام امتثال می توان به همان مصداق مشکوک اکتفــا کرد و بنابراین در مثال فوق اگر شخص بنده کافر هم آزاد کند امتثـــال محقق مـی شود .

دانلود - 800 تومان

استعمال لفظ , استعمال لفظ مشترک , جایز و رواست , قرینه معینه , لفظ در نزد متکلم
پیگیری فایل های خریداری شده
ایمیل شما :
کد پیگیری : 
صفحات جداگانه
لینک ها

ما همیشه تلاش می کنیم ، خدمات و متمایزی به مشتریان خود ارائه کنیم لذا شما میتوانید نظرات ، انتقادات و پیشنهادات خود را برای ما ارسال کنند . منتظر شنیدن نظرات شما هستیم  ارسال نظرات و پیشنهادات

تحلیل آمار سایت و وبلاگ